گفتاورد صد و هفدهم؛ کامیون های بی راننده

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

تا اواسط سال 1975 (1354) بیشتر از دویست کشتی در بندر خرمشهر منتظر تخلیه بار های خود مانده بودند و برای ورود به بارانداز هر کشتی باید تا 160 روز منتظر می ماند. کالا به دو دلیل عمده به کندی ترخیص می شد. اولا تقریبا پنجاه درصد واردات مربوط به خرید های دولتی بود و وزارت خانه ها گاهی تا 6 ماه و شاید بیشتر برای ترخیص آنها تعلل می کردند و ثانیا کامیون و تریلی به اندازه کافی وجود نداشت.

کامیون ها احتیاج به راننده داشت و 2000 راننده کامیون (علاوه بر آنها که در آن موقع بودند و همه هم 24 ساعته کار می کردند) وجود نداشت. بعنوان یک اقدام اورژانس دیگر تصمیم گرفته شد که 800 راننده کامیون از کره جنوبی و پاکستان آورده شود. ولی این راننده ها را با عجله آوردند و ترتیبات مناسبی برای اسکان یا آشنا سازی آنان با شرایط محلی نداده بودند. این راننده ها بسرعت ناراضی شدند بخصوص که گمان می کردند به راننده های ایرانی مزایای بیشتری داده می شود. تا ژوئیه ی 1975 (مرداد 1354) اغلب این رانندگان در عرض مدتی کمتر از شش ماه به کشورشان برگشتند. بالاخره دولت مجبور شد کاری را که باید از اول می کرد، یعنی ترتیب دادن یک دوره فشرده برای تربیت راننده ایرانی، بکند. این تدبیر فقط با کندی کمبود موجود را جبران می کرد و تعداد زیادی از کامیون های مورد استفاده قرار نگرفته در آب و هوای نامناسب جنوب زنگ زد و پوسید.

رابرت گراهام، ایران: سراب قدرت، ترجمه ی فیروز فیروز نیا، انتشارات سحاب کتاب، 1358، ص 104

مبدیان

بیست و سوم اردیبهشت 1401

نظر دادن

برای ارسال نظر، تکمیل موارد ستاره‌دار (*) الزامی است.