مرگ بنی صدر و جریان موجه سازی اپوزیسیون؛ نقدی بر یک واکنش جمعی.

این مورد را ارزیابی کنید
(5 رای‌ها)

ابوالحسن بنی صدر، نخستین رئیس جمهور ایران در روز هفدهم مهر ماه و در سن 88 سالگی  درگذشت. خبر مرگ بنی صدر با واکنش های مختلفی همراه بود. رسانه هایی چون تلویزیون ایران اینترنشنال با دعوت از چند عنصر معلوم الحال (در غالب ویژه برنامه های تحلیلی) سعی در تمجید از شخصیت فردی و سیاسی وی داشته و رسانه های داخلی نیز عمدتا به بازخوانی حوادث سالیان ابتدایی پیروزی انقلاب و جریانات منجر به عزل بنی صدر از فرماندهی کل قوا و پس از آن مقام ریاست جمهوری پرداختند. روابط نزدیک بنی صدر با مسعود رجوی و خویشاوندی سببی او با لیدر منافقین نیز از موضوعات مشترک مطرح شده در عمده ی اظهار نظر ها پیرامون حیات سیاسی بنی صدر است.

اما نکته ی حائز اهمیت در این بین، فارغ از ارزش گذاری کارنامه ی سیاسی، ویژگی های شخصیتی و دیدگاه اقتصادی او، مربوط می شود به تلاش هماهنگ عمده جریانات و عناصر اپوزیسیون برای نمایش چهره ای غیر واقعی از شخصیت سیاسی بنی صدر. همه ی آنچه را که اپوزیسیون و رسانه های تابعه سعی در القاء آن به مخاطب فارسی زبان خویش داشته اند را می توان در این عبارات کوتاه خلاصه نمود:

"بنی صدر سیاستمداری بی پیرایه، مستقل و استقلال طلب، آزادی خواه، صادق و دغدغه مند نسبت به منافع ملی و آرمان های دمکراتیک انقلاب اسلامی ایران بود"

بویژه شبه کارشناسان تلویزیون ایران اینترنشنال (حسن شریعتمداری، حسین موسویان، محسن سازگارا و...) و برخی عناصر داخلی ضد انقلاب و روشنفکر نمایانِ متمایل به ایشان (حشمت الله طبرزدی، صادق زیبا کلام و البته محمد توسلی) که در کلامشان حول موضوع مرگ بنی صدر، با بر شمردن صفاتی این چنینی برای او، به تمجید از شخصیت فردی و سیاسی اش نشستند.

بنی صدر  را عموما با خیانت های متوالی در جنگ تحمیلی و اقدامات آشکار و نهان اش (افشا شده در اسناد سفارت لانه ی جاسوسی آمریکا) علیه  منافع ملی و انقلاب اسلامی می شناسند. بالاخص روابط تناتنگ نامبرده با منافقین خلق و شخص مسعود رجوی که وی را تا به مرحله ی رویارویی علنی با حضرت امام (ره) نیز کشانده بود. آری؛ اپوزیسیون از شخصیت (جعلی) مردم دوست و وطن خواه بنی صدر می گویند و این در حالی است که خیانت های این جاسوس پیشین سازمان سیا و بعد ها سرویس امنیتی فرانسه مستقیما امنیت ملی و منافع جمعی همین مردم را نشانه رفته بود! اسناد و مدارک برجای مانده از این خیانت ها و اظهارات گواهان، دیگر جای هیچ شک و تریدی بر وابستگی بنی صدر و انحرافات سیاسی – عقیدتی وی باقی نگذاشته است. برای نمونه می توان به افشای نقشه های پروازی جنگنده های ایرانی برای دشمن بعثی و به تبع آن، شهادت تنی چند از بهترین فرزندان این مرز و بوم و البته از دست رفتن هواپیما های جنگنده در سالیان ابتدایی تهاجم حزب بعث به مرز های ایران عزیزمان اشاره کرد؛

البته از شریعتمداری ها و طبرزدی ها جز این انتظاری نباید داشت. عناصری که علیرغم ادعا های همیشگی شان بر میهن پرستی، در بحبوحه ی زبان درازی ها و دهان دری علی اف در جمهوری بادکوبه و شیطنت برخی همسایگان ایران (با تحریک صهیونیسم)، با حمله به نیرو های مسلح جمهوری اسلامی ایران و دستگاه دیپلماسی کشور به حمایت از باکو نشینان برخواستند و یا در اقل حالت، در مقابل زیاده گویی ها و گستاخی هایشان علیه ملت بزرگ ایران، سکوتی مرگبار و عافیت طلبانه داشته اند!

آری؛ بنی صدر مرد؛ اما میل به جعل تاریخ، نادیده انگاشتن شعور مخاطب و خیانت به منافع ملی در میان اپوزیسیون همچنان زنده است!

مبدیان

20 مهر 1400

نظر دادن

برای ارسال نظر، تکمیل موارد ستاره‌دار (*) الزامی است.