اپوزیسیون؛ از اغتشاش آبان تا مضحکه ی آبان تریبونال؛

این مورد را ارزیابی کنید
(2 رای‌ها)

پس از اعلام خبر تغییر در نرخ بهای سوخت و همچنین اعمال تغییرات تازه در میزان سهمیه های اختصاصی به خودرو های شخصی و... در برخی از شهر ها شاهد تاخت و تازِ اغتشاشگرانی بودیم که به بهانه ی تغییرات بنزینی اقدام به هنجارشکنی و برهم زدن نظم و امنیت عمومی نمودند. به تبع این رویداد، عناصر فرصت طلب اپوزیسیون با حضور در رسانه های ارتباط جمعی و شبکه های ماهواره ای معاند و فارسی زبان، افزون بر شایعه پراکنی و اقدام در جهت برهم زدن امنیت روانی جامعه، در قبای مدافعان پر و پا قرص اوباش خیابانی ظاهر شدند؛ اینبار نیز همچون همیشه ی اپوزیسیون به نام حمایت از حقوق عامه و دفاع از مبارزه ی مسالمت آمیز مدنی! از سعید قاسمی نژاد فرشگردی و امیرحسین اعتمادی سلطنت طلب گرفته تا (مهدی) جلالی تهرانیِ فدرال خواه یا به عبارت بهتر تجزیه طلب خجالتی که کوشیدند با دفاع از اقدامات خشونت طلبانه ی اوباش، دست درازی به جان، مال و ناموس ایرانی را به نام ملزومات مبارزه ی مدنی مسالمت آمیز توجیه نمایند!

در آن برهه از تاریخ کم نبودند عناصری از جماعت اپوزیسیون که علناً و در اعترافی آشکار و اظهاراتی وقیحانه، از آموزش لیدر های میدانی اغتشاشات و برنامه ریزیِ میان مدت (یکساله ی) ضد انقلاب با هدف بهره برداری از رویدادی در حد و اندازه های اغتشاشات آبان 98 گفتند. با دستگیریِ سرشبکه معاند گروهک تروریستی حرکت النضال (حبیب اسیود) و اعتراف وی به نقش پر رنگ جریان مطبوعش (گروهک الاهوازیه) در این اغتشاشات و همچنین استفاده از سلاح گرم توسط تروریست های آموزش دیده ی این گروهک جهت هدف قرار دادن بی گناهان (کشته سازی) نقش اپوزیسیون در راه اندازی اغتشاشات بنزینی بیش از پیش هویدا گشت!

در ادامه، نوبت به عناصر معلوم الحالی چون مسیح علینژاد رسید که در کنار حمایت های علنی از اوباش خیابانی و تشویق لیدر های میدانی اغتشاشگران به تداوم اقدامات خرابکارانه، با نزدیک شدن به خانواده ی برخی کشته شدگانِ در این حوادث (آبان 98) و البته سوءاستفاده از افرادی چون ناهید شیربیشه، سکینه احمدی، مرتضی دامور، محبوبه رمضانی و... کنش های عاطفی و البته ساده لوحی شان را مبدل به ابزار کاسبی سیاسی- رسانه ای خویش نموده اند. تجارت بی رحمانه ای که از فردای پس از اغتشاشات آبان 98 تا به امروز ادامه داشته و بهانه ای شده برای اقدامات روانی-تبلیغاتی معاندین علیه نظام اسلامی و نیز انعقاد قرارداد های آنچنانی با سرویس های امنیتی و نهاد های سیاسی دول متخاصم برای اپوزیسیون خارج نشین.

معرکه ی رسانه ای-تبلیغاتی موسوم به آبان تریبونال در شهر لندن نیز آخرین تیر در ترکش ضد انقلاب جهت سوءاستفاده از نام کشته شدگان در اغتشاشات بنزینی 98 است. نمایش مضحکی که البته علیرغم پوشش گسترده ی رسانه ای و حمایت بی چون و چرای دولت انگلستان دستاورد چندانی برای اپوزیسیون خارج نشین نداشته است؛ جالب اینجاست حتی خانواده های افراد کشته شده در اغتشاشات نیز با صدور پیام ها و بیانیه های متعددی مشروعیت این نمایش به اصطلاح حقوقی را زیر سوال برده و هدف از تشکیل این به اصطلاح دادگاه را سوءاستفاده از نام کشته شدگان دانسته اند.

و مضحک تر از همه اینکه عناصری چون مسیح علینژاد، شادی صدر و شادی امین را در جایگاه شهود و یا مدعی العموم یک چنین معرکه ببینیم! عناصر بدنامی که می بایست در دادگاه های صالحه به سبب تشویق اوباش برای حمله به اموال، نوامیس و جان شیرین شهروندان عادی جامعه در جایگاه متهم ردیف اول محکمه نشسته و پاسخگوی خون های به ناحق ریخته شده در اغتشاشات آبان 98 و دیگر رویداد های مشابه آن باشند.

مضحکه ی آبان تریبونال با حواشی پر رنگ تر از متن آن پایان یافت. اما جدل های لفظی اپوزیسیون بر سر سهم خواهی نشان از آن دارد که ضدانقلاب خارج نشین همچنان بقای خود را بر کاسبی سیاسی-اقتصادی از بحران ها و اغتشاشاتی نظیر آنچه که در آبان 98 شاهدش بودیم می بینند. اینجاست که می توان اهمیت کشته سازی و ضرورت استفاده ی ابزاری از عواطف خانواده های کشته شدگان در اغتشاشات گوناگون را می باید از تب و تاب اپوزیسیون در آبان تریبونال و زد و خورد های پس از آن دریافت!

مبدیان

چهارم آذر ماه 1400

نظر دادن

برای ارسال نظر، تکمیل موارد ستاره‌دار (*) الزامی است.