بازخوانی واقعه شانزدهم آذر؛ جنایتی فراموش ناشدنی

این مورد را ارزیابی کنید
(4 رای‌ها)

همه ساله و با فرا رسیدن شانزدهم آذرماه (روز دانشجو) اپوزیسیون و جریانات مختلف ضد انقلاب می کوشند با تحریک جنبش دانشجویی و به انحراف کشاندن آن، این مناسبت را مبدل به فرصتی برای استفاده ی (سوءاستفاده) جریان متبوع خود کنند. از حشمت الله طبرزدی (مدیرمسئول و سردبیرسابق نشریه توقیف شده پیام دانشجو) گرفته تا دیگر طیف ها و جریانات شبه سیاسی اپوزیسیون (چپ ها) با صدور بیانیه های متعدد تلاش می کنند جنبش دانشجویی ایران را به سود خود مصادره نمایند. به همین بهانه، ما نیز می کوشیم در غالب سلسله گفتار تحلیلی-تاریخی و البته با استناد به مطلب منتشر شده در برخی رسانه ها از جمله وبسایت پرسمان دانشجو، در نظر داریم تا نگاهی اجمالی داشته باشیم به رخداد های مرتبط با جریان دانشجویی و تلاش گروه های معاند برای به انحراف کشاندن آن.

قسمت اول:

تهران؛ مرداد 1332 هجری شمسی. زمان زیادی از پایان کودتا نمی گذرد. شاه فراری با کمک سیاستمداران انگلیسی-آمریکایی از رم به تهران بازمی گردد تا با متد حکومتداری غربی ها کشور را اداره کند. در همین راستا سپهبد زاهدی در نامه ای به آیزنهاور رئیس جمهور وقت آمریکا برای بهبود وضع بین المللی ایران و آنچه که (نجات ایران از هرج و مرج اقتصادی و مالی) می نامید تقاضای کمک کرد. چندی بعد دولت آمریکا موافقت خود را با این درخواست اعلام می دارد و دست دراز شده ی حکومت پهلوی را با مبلغی پر می کند. بعد ها معلوم شد که آمریکایی ها  این مبلغ را برای سازماندهی ارتش جهت مقابله با نیروهای شوروی و همچنین دستمزد کودتاچیان در نظر گرفته بودند. درک کودتای انگلیسی-آمریکایی 28 مرداد برای مردم آزاده و مسلمان ایران سنگین بود. ایام عزاداری ماه محرم (شهریور 1332)، تهران شاهد برپایی تظاهرات گسترده ای بود و تظاهرکنندگان علیرغم دخالت ماموران شهربانی و واحد های نظامی ضد شورش، همچنان به اعتراضات خویش ادامه می دادند. صبح روز عاشورا نیز پلاکارد هایی با مضمون شعارهایی در اعتراض به حاکمیت پهلوی دوم، همچنین شعارنویسی بر در و دیوار شهر برضد رژیم مستبد و خودکامه انجام می گرفت. با آغاز سال تحصیلی و بازگشایی دانشگاه ها در مهر ماه، براثر خیزش های مردمی و تحرکات دانشجویی، اوضاع سیاسی رو به وخامت بیشتر نهاد. دانشجویان با راه اندازی تظاهرات، پخش اعلامیه و تعطیلی کلاس های درس، آشکارا خشم و نفرت خود را نسبت به دیکتاتوری حاکم ابراز داشتند. اولین تظاهرات یکپارچه مردم علیه رژیم کودتا در روز 16 مهر 1332 اتفاق افتاد؛ دانشگاه و بازار به طرفداری از تظاهرکنندگان اعتصاب کردند. تظاهرات به قدری سنگین بود که کودتاچیان وارد معرکه شدند و سقف بازار را برسر بازاریان خراب نمودند و دکان های آنان را به وسیله ی ماموران خود غارت کردند. همان روز دانشجویان مبادرت به برپایی تظاهرات آرام در محیط دانشگاه کردند. متعاقب آن، فرمانداری نظامی سراسیمه و وحشت زده چند افسر را به همراه چند دستگاه کامیون پر از سربازان تفنگدار به سوی دانشگاه فرستاد. سربازان مسلح در جای جای دانشگاه تهران موضع گرفتند و همه جا را زیر نظر قراردادند. در این روز نیروهای نظامی دست به اقدام کم سابقه ای زده و در داخل محیط دانشگاه مبادرت به دستگیری شماری از دانشجویان به اتهام اخلال در امنیت عمومی و برهم زدن نظم، نمودند. آنچه روز شانزدهم مهرماه روی داد، نخستین واکنش همه جانبه دانشگاه و دانشگاهیان (استاد و دانشجو) در برابر دولت کودتا بود. در 16 آبان همان سال دولت کودتا تجدید روابط ایران و انگلیس را که با وعده ورود قریب الوقوع (دنیس رایت) به عنوان کاردار سفارت انگلیس در تهران همراه بود، اعلام رسمی کرد. در پی آن تظاهرات پراکنده ای در چند نقطه پایتخت از جمله بازار و دانشگاه تهران به وقوع پیوست و پس از آن عده ای از معترضین دستگیر شدند. همزمان با بروز این ناآرامی ها، 17 آذر روز ورود نیکسون (معاون رییس جمهور آمریکا) به تهران اعلام شد.

ادامه دارد...  

مبدیان

15 آذر 1400

نظر دادن

برای ارسال نظر، تکمیل موارد ستاره‌دار (*) الزامی است.