و امروز دیگر نوبت توست همسایه...

این مورد را ارزیابی کنید
(8 رای‌ها)

همزمان با استقرار نیرو های امارت اسلامی در فرودگاه کابل (حامد کرزای) و خروج آخرین گروه از نظامیان آمریکایی از افغانستان شاهد دور تازه ای از حملات رسانه ای و عملیات روانی اپوزیسیون علیه ایران اسلامی و افکار عمومی فارسی زبان (در ایران و افغانستان) هستیم. هدف ضد انقلاب در ابتدا این بوده که با راه اندازی یک جنگ منطقه ای با چاشنی فشار افکار عمومی و سوء استفاده از تعابیر انساندوستانه، مقامات ایرانی را وادار به مداخله ی نظامی در افغانستان نمایند.

با توجه به ناکامی اپوزیسیون حامیان غربی – عبری – عربی شان در کشاندن درگیری های نظامی و مشکلات امنیتی منتج از آن به مرز های ایران اسلامی، امروز در تدارک آن هستند تا با اجرای پلان بدیل (یا نقشه ی دوم) یعنی مرتبط دانستن حوادث افغانستان به ایران، افاغنه ی مظلوم را در مقابل برادران دینی شان در ایران اسلامی قرار دهند. طبیعتا دشمنی مردم دو کشور به سود گروه های تجزیه طلب و تروریستی و به منفعت رقبای منطقه ای و فرا منطقه ای ایران و طبعا به زیان امنیت و ثبات خاورمیانه است. شرایطی ایده آل برای کوتوله های عرب و دولت جعلی و مولودِ بحرانِ اسرائیل.

افزون بر وجوه امنیتی – سیاسی تحولات افغانستان برای بازیگران مختلف، جنبه های اقتصادی آن را نیز می باید در نظر داشت. این کشور بزرگ با معادن بکر مملو از کانی های گرانبها و البته بازار چند میلیارد دلاری اش با خروج نیرو های آمریکایی، فرصتی ارزشمند برای ایران اسلامی و اقتصاد چند وجهی آن بوجود آورده تا با ورود به فرایند توسعه و آبادانیِ افغانستانِ پسا اشغال، از موقعیت پیش آمده نهایت استفاده را ببرد. طبیعی است که دامن زدن به برخی اختلافات قدیمی و القاء باور های منفی به افکار عمومی دو کشور، این فرصت تاریخی و یحتمل تکرار ناشدنی را ایران گرفته و در اختیار برخی رقبای منطقه ای و فرا منطقه ای اش همچون ترکیه، چین، هند و کشور های اروپایی (فرانسه و...) خواهد گذاشت. شرایطی مطلوب برای اپوزیسیون خارج نشین و همتایان داخل نشین آنها که در این سال ها و بویژه در موضوع حمایت از تحریم های ناجوانمردانه و یا در جریان انعقاد قرارداد همکاری های راهبردی 25 ساله ی ایران و چین به انحاء مختلف نشان داده اند که با هر آنچه که به سود اقتصاد و معیشت مردم و پیشرفت و توسعه ی کشور باشد در مخالفت و ستیزی دائمی اند! معنای کولی بازی های رسانه ای اخیر مسیح علینژاد پیرامون فراگیری پوشش اسلامی و اعمال قوانین شریعت در افغانستان و الگو برداری از دستاورد های انقلاب اسلامی ایران، هوچی گری شبه کارشناسان ایران اینترنشنال و اتهام زنی های بی اساس عناصر حزب چپ ایران (فدائیان خلق) و نهضت آزادی و... مبنی بر ارتباط نهاد های امنیتی ایران با طالبان نیز دقیقا همین است.

پس از چهار دهه میزبانی ایرانیان از آوارگان افغان و پذیرایی جانانه از شهروندان این کشور (فارغ از سیاه نمایی بدخواهان دو ملت)، نوبت به مردم افغانستان رسیده که با خروج نیرو های اشغالگر و آغاز آبادانی کشورشان حق همسایگی و برادری را در حق مردم ایران به جا آورده و با تحریک رسانه های معاند و برخی دولت های متخاصم، پشت به برادران دینی و دوستان همیشگی شان در ایران اسلامی نکنند. همان ها که در بدترین شرایط جنگی و البته تحریم، حق مسلمانی و انسانیت را به احسن وجه در حق پناه جویان افغان به جای آورده اند.

مبدیان

11 شهریور 1400

نظر دادن

برای ارسال نظر، تکمیل موارد ستاره‌دار (*) الزامی است.